A.N., Portret trumienny Adama Wężyka, ok. 1668

Jeśli dobrze rozumiem, portrety trumienne malowane były z nieżywego modela, gdyż zrozumiały przesąd nie pozwalał obstalowywać ich za życia delikwenta. Tak, jak dziś podobiznę na porcelanie zamawia się u fotografa już po wszystkim.
Jedno spojrzenie na te portrety wystarczy, aby dostrzec, że musieli to być malarze pełni temperamentu, którym jedno spojrzenie wystarczało, aby wiedzieć, jak ich model wyglądał za życia, a nawet więcej, jakie były jego cechy osobiste, upodobania i ambicje. Biorąc pod uwagę fakt, że model nie mógł czekać zbyt długo, a końmi było wszędzie daleko, musiało być tych artystów w Polsce wielu, a ich usługi stosunkowo tanie. Niestety, nie znamy ich nazwisk.