Włodzimierz Tetmajer, Pejzaż symboliczny z białą postacią (Sad), 1903

Wystawiając wielokrotnie na przestrzeni lat Wesele na scenie i ekranizując ten dramat, zbliżyłem się, a nawet mogę powiedzieć zaprzyjaźniłem z Gospodarzem, Włodzimierzem Tetmajerem, tak plastycznie przedstawionym przez Stanisława Wyspiańskiego. Wydaje mi się on kimś bliskim.
Tetmajer pełnił wiele funkcji, odgrywał ważną rolę w sprawach społecznych i politycznych ówczesnej Galicji. Jego malarstwo miało podobny charakter: kosynierzy biegnący do ataku, wiejskie sceny rodzinne pełne liryzmu i pogody, z których bije pewność, że - Chłop potęgą jest, i basta. Aż tu nagle, nie tak dawno temu, trafiam na duże płótno, ledwie dotknięte pędzlem, przedstawiające sad tak, jakby go opisał autor Wesela:

- Jakiś pęd, ile mój słuch
szedł, lecz wplątał się w sad
drzewa go więżą...
Brzęk much,
nad malw badyle suche,
brzęczy przedranny szum.