Xawery Dunikowski, Brzemienna, ok. 1906

Zniechęcony po Pokoleniu do filmu fabularnego nakręciłem dokumentalny film o Dunikowskim. Widywałem go wcześniej na korytarzach krakowskiej ASP. Słyszałem dziesiątki anegdot, ale ani on sam, ani opowieści o nim, nie tłumaczą tego niezwykłego dzieła, jakim jest grupa KOBIET BRZEMIENNYCH. Nie wiem skąd ten potwór talentu i witalności znalazł w sobie tyle liryzmu!
KOBIETY tak bardzo poruszyły moją wyobraźnię, że w poszukiwaniu tła godnego ich zamyślenia i spokoju zawędrowałem z nimi w czasie zdjęć do filmu aż na brzeg morski. To było piękne przeżycie: patrzeć przez kamerę, jak stoją na piasku i wsłuchują się w siebie, obserwując jednostajny ruch morza. Niby jednakowe, a tak inne; nieruchome, a tak żywe - w tym ruchu oczekiwania.