Dwoje na huśtawce

Recenzje

Dwoje na huśtawce w tej inscenizacji to nie tylko psychologiczny dramat dwojga ludzi: to także próba syntezy o życiu człowieka zdanego tylko na siebie w świecie rekinów i wilków, w świecie, w którym nie ma czasu dla drugiego człowieka. Początkowo bawi się Wajda zawiązującą się znajomością między Gizelą i Jerrym jak w Niewinnych czarodziejach. Później jednak przedstawienie nabiera poważniejszej treści i wtedy staje się naprawdę interesujące.

Roman Szydłowski, Trybuna Ludu, nr 11/1961
cyt. za: Maciej Karpiński, Andrzej Wajda - teatr, Warszawa 1980.

Dla wystawienia tej sztuki została specjalnie stworzona Scena 61 Teatru Ateneum w Warszawie - pomysłu Wajdy. Była to pierwsza w Polsce scena en rond, nowe doświadczenie zarówno dla reżysera, dla aktorów, i dla publiczności. Być może nawet dla Wajdy w najmniejszym stopniu, jako dla reżysera filmowego, przyzwyczajonego do tego, że tę samą sytuację obserwuje swoją kamerą z różnych punktów widzenia.

Maciej Karpiński, Andrzej Wajda - teatr, Warszawa 1980, s. 25.