Wesele

Recenzje

Nic z wielkiej, półgrafomańskiej, urzekającej poezji Wesela. Nic z magii teatru. To jest cena, jaką Wajda płaci za radykalność i odkrywczość swojej interpretacji. Bolesny owoc grzechu pierworodnego, grzechu jednostronności.

Jan Paweł Gawlik, Teatr, nr17/1976
cyt. za: Maciej Karpiński, Andrzej Wajda - teatr, Warszawa 1980.

[Przedstawienie] pozbawione (...) aparatury "nowoczesności", sztychu konceptów - zmierza w kierunku widowiska, które nie w pomysłowej lekkości szuka scenicznych gwarancji dramatu. Pełny tekst; scenografia maksymalnie sugerująca aktualność plastyczną wskazówek Wyspiańskiego; wykonanie aktorskie zapewniające odbiór sztuki - oto zasadnicze walory spektaklu w Starym Teatrze. Co najmniej cztery role znakomite wśród wielu interesujących. Andrzej Wajda pokazał Wyspiańskiego poza i ponad dylematami aktualnych nowinkarzy, wieczór okazał się pasjonującym wieczorem teatralnym.

Bogdan Wojdowski, Próba bez kostiumu, Warszawa 1966, s. 160.
cyt. za: Maciej Karpiński, Andrzej Wajda - teatr, Warszawa 1980.