Biesy

fot. Wojciech Plewiński

Recenzje

Niektórzy atakowali moją inscenizację, uważając za głupie, że pojawiają się tam jakieś na czarno ubrane postacie na ścianie i że to są biesy, że piekło się zbliża. A ja muszę przecież szukać jakichś sposobów, aby świat zawarty w tej ogromnej, grubej książce pokazać widowni. Czytać Dostojewskiego na chłodno nie można, tym bardziej oglądać na scenie. Biesy nauczyłem się czytać z Markiem Hłasko. Wydaje mi się, że dużo z nich rozumiał. Fascynowała go podwójność bohaterów. To, co my jako młodzi ludzie widzieliśmy stale na własne oczy: pomieszanie dobrego ze złem, wielkości z podłością; tego też najbardziej szukamy w Biesach. I to jest do dziś najbardziej fascynujące w tej książce. To starałem się właśnie pokazać w teatrze.

Andrzej Wajda, cyt. za: Maciej Karpiński,
Dostojewski - teatr sumienia, Warszawa 1991, s. 83.