Nastasja Filipowna

fot. Wojciech Plewiński

Późną nocą, nic nikomu nie mówiąc, zeszliśmy się na sali prób. Nowicki, Radziwiłowicz, Krystyna Zachwatowicz, Maciek Karpiński i ja. Trzeba było wreszcie dowiedzieć się prawdy: czy mamy cokolwiek do powiedzenia w sprawie Idioty Dostojewskiego. Tych kilka godzin wspominam jak najpiękniejszy sen. Aktorzy umielu już wtedu na pamięć wielkie partie tekstu i dobrze rozumieli postacie, mogli więc przystąpić do improwizacji. Nienawidzę reżyserów, krórzy nieustannie przerywają aktorom, żeby wypowiedzieć swoje, często niekonieczne uwagi. Gdybym był aktorem, zaiłbym z całą pewnością już kilku takich reżyserów. Pragnąłem jednak w jakiś sposób wziąć udział w tej próbie. Radziwiłowicz z Nowickim improwizowali przed nami bez przerwy, a ja, zachwycony, małym dzwoneczkiem dawałem im znak, kiedy moim zdaniem idą w dobrą stronę.

Była to piękna, natchniona noc.(...)

Andrzej Wajda, cyt. za: Maciej Karpiński,
"Dostojewski - teatr sumienia", Warszawa 1991,