Rozmowy z katem

Recenzje

(...) Wkraczamy do celi mokotowskiego więzienia, Wajda i scenograf Allan Starski zrekonstruowali ją niemal naturalistycznie. (...) Wrażenie to potęguje całkowita naturalność oświetlenia. (...) Następuje ciąg scenek, ilustrujących życie więzienne: Stroop i jego przypadkowy współtowarzysz w celi - Niemiec Schielke, potem przybywa Moczarski, pierwsza tragiczna konfrontacja, pierwsze kontakty, później już regularne rozmowy (...). Uderzająca jest precyzja, a zarazem lakoniczność, wręcz asceza środków scenicznych. (...) Tutaj właśnie widać, że reżyseria - w ujęciu Wajdy - nie polega na "ustawieniu" i "zafiksowaniu" kilku sytuacji, na efektownym oświetleniu sceny i paru podobnych technicznych zabiegach. Polega na maksymalnie czytelnym wyeksplikowaniu myślowego wywodu dramatu, niezależnie od tego, czy wyszedł on spod pióra pisarza, czy jak w przypadku Rozmów z katem, napisała go historia.

Maciej Karpiński, Andrzej Wajda - teatr, Warszawa 1980, s.101.