Z biegiem lat, z biegiem dni...

Recenzje

(...) Montaż sceniczny Joanny Olczak-Roniker i Andrzeja Wajdy [jest] sagą rodzinną, ale jest także panoramą epoki, w której losy ludzkie nierozłącznie splecione są z losami miasta, społeczeństwa, kraju. Epicki zamiar powiódł się, bo chociaż są w tym siedmiogodzinnym spektaklu momenty cokolwiek słabsze (...), galeria występujących postaci jest tak żywa, wątki tak misternie splecione w zajmującą fabułę, w niej zaś tragedia tak często przeplata się z komedią, nostalgiczna zaduma z farsowym śmiechem, wzniosłe uczucia z kabaretową drwiną - że w sumie powstaje teatr niezwykle żywy i żywotny. Tak dalece, że przez siedem godzin widz nie doznaje uczucia znudzenia - a to, przyznajmy, samo w sobie jest sukcesem.

Maciej Karpiński, Andrzej Wajda - teatr, Warszawa 1980, s.108-109.