Dybuk

Recenzje

Spektakl Andrzeja Wajdy miał tempo nieco spowolnione, zapewne świadomie, jako że nadawało mu to charakter, rzec można, elegijny; "Dybuk" krakowski skonstruowany został jak pomnik wzniesiony umarłej tradycji, wolny od wszelkiej potoczności i charakterystyczności, co stanowi zapewne polemikę ze stereotypem wątków żydowskich w polskim teatrze i dramacie. (...)

Nie bez przyczyny spektakl zaczyna się i kończy na cmentarzu (...), sztuka opowiada wszak o tym, jak zmarli uczestniczą w życiu żywych. Jednakże te plastyczną dominantę można odczytać także szerzej: jako symbol tego, iż żydowska tradycja, filozofia i religia powracają do nas jakby zza grobu, jako spadek po zamordowanym narodzie.

Maciej Karpiński, Teatr Andrzeja Wajdy, Warszawa 1991, s.159-160.