Hamlet IV

fot. Wojciech Plewiński

Świat przedstawiony dramatu dzieli się wyraźnie na dwie odrębne sfery, tylko z rzadka łączące się i przenikające: scena (tylko częściowo widoczna, a zatem jakby mniej nas obchodząca) to "świat zewnętrzny", dwór królewski Elsynoru, ale także "scena teatralna", gdzie występują aktorzy, grający postacie z Hamleta; garderoba, (czyli główne pole gry spektaklu) to "świat wewnętrzny", prywatna przestrzeń Hamleta, jak również miejsce, gdzie jako aktor - schodząc ze "sceny" przestaje grać, staje się sobą. (...)

Oto początek przedstawienia: do garderoby wchodzi zmęczonym krokiem, zamyślona Terasa Budzisz-Krzyżanowska w prywatnym (a więc kobiecym) ubiorze; wchodzi za parawan, gdzie zaczyna przebierać się w kostium Hamleta. Nie zachowuje się jak aktor przystępujący do wykonywania swych rutynowych czynności zawodowych - cała jej postawa wskazuje na człowieka szykującego się do wypełnienia trudnego, bolesnego, niewdzięcznego zadania, do jakiejś generalnej rozprawy, do walki. Kiedy kończy przygotowania - na dużej scenie zapalają się światła, słychać głosy aktorów: tam już rozpoczęło się przedstawienie Hamleta - ta jego część nim jeszcze królewicz duński wkracza do akcji. A kiedy następuje ta chwila, czyni to z takim wewnętrznym oporem, że "akcja" musi niejako pójść za nim, przenieść się częściowo do garderoby.